سلام این هفته ای که گذشت خیلی به یاد قيصر بودم و مدام خاطراتش را در ذهنم مرور  می کردم. این هم یکی از شعر هايم كه در این حال و هواست،و بخشی از منظومه ای نسبتا بلند!

این روزها که می گذرد

باز هم عقاب ها

بال در بال

             آسمانند

و تنها

        با ماه

        هماغوش می شوند

این روزها که می گذرد

تنها

     عقاب ها

     در آسمانند...!

                                  حامد محقق

نشسته ایم پشت پنجره

صدای جیک جیک و قار قار

                                        باز هم به گوش می رسد

کنار من نشسته است

                                  دست های پینه بسته اش هنوز

                                  بوی نان تازه می دهد

من به دست های او

                             بوسه می زنم

او به گونه های من

                            اشک

                                    پشت پنجره نشسته است

                                                                             حامد محقق

نام تو بهانه است

لحظه های شاعرانه ی ترانه است

نام تو عزیز

نامی از هزار عاشقانه است

یا شبیه من

                شبیه ما

نامت آبی است

آبی و زلال

نام تو قشنگ و سر به زیر

روی نقشه ی دلم نشسته است

نام تو شعور, نامه ی عبور

                                   از تمام هر چه هست و نیست

                                    مثل یک تبسم است

                                    بی کران و جاودانه است

نامت ای خلیج

نام مادر من است

مام میهن منی

                    آبی و زلال و قهرمان بمان

                    ای خلیج فارس

                    تا همیشه جاودان بمان

                                                                                                حامد محقق

من در میان یک پارک

الاکلنگ هستم

سبز و سفید و زردم

خیلی قشنگ هستم

با بچه ها رفیقم

در وقت خنده ها شان

در روز های گرم و

در روز های باران

                               حامد محقق

هميشه نزديك عيد

بابا‌بزرگ مي‌خنده

ميون چارچوب در

تاب برامون مي‌بنده

باز دو تا ماهي قرمز

مامان برام خريده

بهتر از اين ماهی ها

هیچ جا كسي نديده

دیشب که بودم

در خواب سنگین

یک خواب دیدم

یک خواب شیرین

در خواب من بود

صد بادبادک

یک عالمه توپ

صد تا عروسک

در خواب دیدم

در پارک هستم

یک بادبادک

دارم به دستم

با بادبادک

رفتیم بالا

یک هو یکی گفت:

برخیز بابا!

حامد محقق

امروز من در پارک

یک کرم را دیدم

او هم نگاهم کرد

-آهسته خندیدم-

غرق خجالت شد

با خنده ی من او

سر برد زیر خاک

-ای وای کرمم کو؟!- 

                                                        حامد محقق

کمال ادب در حضورش کم است              زعشقش الفبای قامت خم است

-------------------------------------------------

ای شمع پر فروز امامت نیامدی

بازم تو ای همای سعادت نیامدی

امروزازغروب رخت دلشکسته ایم

آخر ز پشت پرده غیبت نیامدی

                                                خوانساری

مخمور آن شرابم کز عشق ناب خیزد

یا مرده زنده سازد یا جان زمن بگیرد

در کوی نیکنامی رندانه تر زما کیست ؟

آنکس که جان ببخشد در عشق او بمیرد .

                                                                   خوانساری

توی شب های سرد فروردین

خنده هایش شبیه گندم بود

توی اردیبهشت چشمانش

هر ستاره پر از تبسم بود

باد خرداد می وزید ودلش

صفحه ی تیر را ورق می زد

خواب مرداد را همه دیدیم

و به تعبیر آن بهار آمد

بی کران تر ز ماه شهریور

بوی مهری جدید می آمد

در هوای گرفته ی آبان

 بوی صد ها شهید می آمد

با نگاه پر آذر خورشید

خواب دی هم از آسمان پر زد

ماه بهمن رها شد از زندان

چون که در آن امام مان آمد