مطلق

تنها چشم های بانویی است

که گاه گاه

از دور

         نیزه ها را نگاه می کند

از دلهره خورشید به زردی افتاد

اب از غم تو به دوره گردی افتاد

وقتی که به آسمان نگاهی کردی

اشک سردی افتاد,از دیده ی ابر

زنی دوباره قدم می زند در این کوچه

زنی دوباره به مستی رسیده است اینجا

زنی که از اتوبوسی به رنگ نارنجی

پیاده می شود و می رود به یک فردا

و من در این هیجان خیس می شوم از تب

و سهم من که همین است- تا ابد شیدا-

زنی دوباره قدم می زند ولی آن زن

رسیده است به آن  لحظه های بی معنا

رسیده است زنی با لباس نارنجی

رسیده است زنی با لباسی از دریا

                                                حامد محقق- حسابداری

شمعها را، مادر به امامزاده برد

که دعا کند:

هیچوقت برق نرود.

چشمهای خواهرم

-         دو ماهی قرمز-

تمام سفره را چرخ می زنند.

شاید بهار

زیر سکه ها، قایم شده باشد.

هر اندازه که نزدیک می شوم

پیر تر شده ای.

تازه می فهمم، چقدر به ماه شبیهی!

نمی شود از دیوارها گذشت

وگرنه به خانه بر می گشتم

و بی آنکه به چیزی دست بزنم

کنار پنجره می رفتم.

آنوقت كه از کوچه رد می شدی

و من

دوباره به دنبالت راه می افتادم

تاب خالی

بارها آمد رفت

و آخر، حرف دلش را نزد.

از چند روز پیش نقشه اش را کشیده ام

جایت را کنار خودم پهن می کنم

ساعت را روی زنگ می گذارم

باید خوابت را ببینم

مهرداد احمدی

تو ندانستی

 دیگر کسی نگرانت نیست

گفتم می رسیم به هم

در نقطه ای که

چشم روی تمام دنیا ببندیم

و تو بستی

به روی من

و این بهانه ات بود

که تمام دنیای تو بودم

لیلا حدادی     

رشته ی علوم سیاسی

جمع دانشگاه آزادیم و دلشادیم ما !

چونکه دانشجوی دانشگاه آزادیم ما

موقع شهریه دادن مست و گیج و میج و منگ

آنقدر شهریه ها با خون دل دادیم ما

پاس شد هر واحدش با اسکناس بی شمار

این حسن را باعث عمران و آبادیم ما

بیستون را کندن ای جان کار شق و شاق نیست

لاجرم با اینچنین تحصیل فرهادیم ما

قصه ی اسفندیار و رستم و سهراب نیست

محسن و نیلوفر و وفرزاد و فرشادیم ما

هیچ استادی زکار و بار ما آگاه نیست

یاور استاد را اینگونه استادیم ما !!!

مهدی طراوتی – فقه و حقوق

رباعی:

گفتید که این شهریه ها سنگین است!

یا اینکه؛ هزینه ها چرا سنگین است؟

از قرمزی زبانتان معلوم است

این کله به قامت شما سنگین است!!!

مجروح، به در رسیده می میرد

تو صبحی و من شبی که می داند:

شب تا به سحر رسیده می میرد

غمگین بودی، اگر چه می رقصیدی

شاید غم برگ را تو هم فهمیدی

آنروز لب چشمه نمی دانم، باد!

آهسته چه از درخت می پرسیدی

اسم تو را نوشت و قلبش دوباره سوخت

در دستهای بی رمقش شعرپاره سوخت

یک لحظه گر گرفت تمام نوشته هایش

شاعر، کنار عکس تو در فکر چاره سوخت

و ناگهان از دستشان تابوت افتاد

بر روی زانو، دختری، مبهوت افتاد

كوچه  سکوتش را به سختی قورت می داد

از شاخه ای نازک دو تا شاتوت افتاد

می خواستم آسمان برایت باشم

مشتی پر کهکشان برایت باشم

ای کاش در این شلوغ خون و قاشق

می شد سر سفره نان برایت باشم!

مهرداد احمدی

 كه لابه لاي كاغذها خوابيده ام

و تو منتظري تا خورشيد بتابد                                           

و موهايت را شانه كني

هيچ كس مثل آئينه موهاي تو را نديده است                          

كاش آئينه ات را با چراغ مطالعه ام عوض ميكردي

                                                                                             کرمی

كلبه وجودم را برد

و من اينبار

 شهري از فولاد خواهم ساخت

اينجا سبد عشق مرا آب كشيدند                   از حلقه ناف دل من بند بريدند

كم كم كه نشاط گل قالي به هوا خاست          در خانه تنهائي من فرش نچيدند

دوريم ز هم مثل نگاه دل و ديده                 كز ديده پنهاني من دل نخريدند

اين جاده بي تابي ما از نفس افتاد               تا اينكه سري خوردو به سنگش نرسيدند

افسوس كه در اين قفس توري وساده           از شدت فرياد صدائي نشنيدند

                                                                                                                 علي مهدي