مهتاب به روی دشت و صحرا مانده است

خشکی وعطش بر لب دریا مانده است

خورشید که نیست پس خدایا این نور...!

ـ خورشید به روی نیزه ها جا مانده است

از آینه ها سخن بگو ای دل من

با موج قدم بزن بگو... ای دل من

وقتی که به آب می رسی عاشق شو

از آن سر بی بدن بگو ای دل من

تقدیم به حضرت عباس

از دلهره خورشید به زردی افتاد

آب از غم تو به دوره گردی افتاد

وقتی که به آسمان نگاهی کردی

از دیده ی ابر اشک سردی افتاد

دمي بنشين و ما را مبتلا كن

دراين دنياي وانفسا دريغا !

بمان و عشق ما را برملا كن

سكوت چشمانت را به من ببخش

تمام حرف دلم را به تو مي بخشم

بيا

دوباره ورق بزن خيال مرا

كه بي تو حرف هاي دلم نا نوشته مي ماند .

                                                                     فائزه خوانساري

نخواهم روم سوی دیگر بمان

تو را می نگارم به شکلی دگر

بمان تا دوباره بگیرم امان

تو را ای غریبه به باران بگو

به رویای من جان بده این زمان

من از دیدنت کوچ فصلی کنم

از این قلب ویرانه تا اسمان

به چشمان زیبای تو بی قسم

غزل خوان شعرم تویی بی گمان

غزل رنگ غربت گرفته ز ما

دلم را شکستی بیا ناگهان

                                                                                                  فائزه خوانساری

پروانه ی خوشحال

وا کرد بالش را

که داشت صد ها خال

هر غنچه ی کوچک

او را صدا می کرد

پروانه بالش را

می بست و وا می کرد

فصل پر از شادی

در باغ و صحرا بود

پروانه ی زیبا

در بین گل ها بود

و زمستان حضور ملتهبش، مانده بر ساقه های عریان بود

سرد و غمبار و سهمگین و عبوس، شکل غمگین مرگ با خود داشت

لحظه های زمخت و زهر آلود که در اندیشه زمستان بود

پیش از این ها بهار فصلی بود غرق در وهم شاعرانه ی گل

پیش از این ها بهار هم حتی مانده در پیچ و تاب هذیان بود

نه شتابی برای تابیدن نه امیدی برای روییدن

که نه در اهتمام خورشید و نه در اندیشه درختان بود

حال وقتی بهار آمد و رفت فصلی از فصل ها ورق خورد  و

گل نشکفته دست شاعر ماند، باز انگار هم زمستان بود

یک خیابان حضور بی معنی، این همه  آدم پریشان و...

فصل فصل غریب هذیان و فصل تقویم های گریان بود