کمال ادب در حضورش کم است              زعشقش الفبای قامت خم است

-------------------------------------------------

ای شمع پر فروز امامت نیامدی

بازم تو ای همای سعادت نیامدی

امروزازغروب رخت دلشکسته ایم

آخر ز پشت پرده غیبت نیامدی

                                                خوانساری

مخمور آن شرابم کز عشق ناب خیزد

یا مرده زنده سازد یا جان زمن بگیرد

در کوی نیکنامی رندانه تر زما کیست ؟

آنکس که جان ببخشد در عشق او بمیرد .

                                                                   خوانساری

توی شب های سرد فروردین

خنده هایش شبیه گندم بود

توی اردیبهشت چشمانش

هر ستاره پر از تبسم بود

باد خرداد می وزید ودلش

صفحه ی تیر را ورق می زد

خواب مرداد را همه دیدیم

و به تعبیر آن بهار آمد

بی کران تر ز ماه شهریور

بوی مهری جدید می آمد

در هوای گرفته ی آبان

 بوی صد ها شهید می آمد

با نگاه پر آذر خورشید

خواب دی هم از آسمان پر زد

ماه بهمن رها شد از زندان

چون که در آن امام مان آمد

خورشید را به نیزه خیال غروب نیست
  این آفتاب تا به قیامت منور است
  هر دم طلوع می کند از مشرقی دگر
  اما چه چاره حال دل ما مکدر است
  
  گل کرد در کشاکش خونین نیزه ها
  بانگ رسا و دلکش الله اکبرت
  ای کاش آسمان به زمین خیمه می زد و-
  خواهر ندیده بود سر نیزه ها سرت
  
  گل کرد بر لبان تو تا غنچه ی عطش
  خون گلویت آب لبان تو می شود
  ای تیر شرم کن!به کجا می روی؟ چرا؟
  کز شرم تو خمیده کمان تو می شود
  
  دارد غروب می شود و دشت بی قرار
  خورشید را چرا به سر نیزه می برند؟
  با کاروان خسته خیال درنگ نیست
    وقتی که ماه را به سر نیزه می برند

بلبل آواز ميخونه

فقط خدا ميدونه

                              از چي دلش پر خونه

شايد به يك بهونه

مي خواد بگه زندونه

خسته شده از لونه

                              مي خواد با گل بمونه

                                                             خوانساري

من بلدم آب بخورم

من بلدم نهار و شام

خودم تو بشقاب بخورم

من بلدم پا بکوبم

من بلدم شوت بزنم

من بلدم بازی کنم

مثل قطار سوت بزنم

من می تونم توی خونه

تنهای تنها بمونم

من می تونم توی کلاس

با بچه ها شعر بخونم